یک قطره از هزاران

یک قطره ام و گاه چنان موج می زنم/ در خود، که ناگزیری دریا ببیـنی ام

محل های عزاداری

 

بسم الله الرحمن الرحیم

این روزها الحمدلله هر گوشه و کنار شهر را که نگاه می کنی، محفلی برای عزاداری اباعبدالله علیه السلام برپاست. حسینیه ها، تکایا، خانه های مردم، کف خیابان، حتی ورزشگاه ها و... البته بیشتر که بگردید مساجد هم هستند.

این که هر گوشه ای از این خاک شده، محل بر پا شدن شعائر شیعه، الحق جای شکر دارد اما از طرف دیگر جای تأسف است که این گسترش محافل مذهبی در سطح شهر باعث خلوت شدن مساجد بشود.

مسجد که در اسلام جایگاه ویژه ای دارد و پایگاه اصلی تجمع مسلمین است، در چنین موقعیت های خاص زمانی است که می تواند جلوه گر کارکردهای خاص خود باشد. اما متأسفانه برخی سطح اندیشی ها باعث می شود که در چنین شرایط ویژه ای حق خانه های خدا به خوبی و به شایستگی ادا نشود.

گاهی نیت عزاداران آلوده به خواست ها و منیت ها و قبیله گرایی هایی می شود که نفس آنها را برای انسان زینت می دهد، هیأت فامیل، حسینیه فلان شهری ها، خانه فلانی، مجلس فلان مداح و... یا مسجد، خانه خدا، کدامیک بیشتر سزاوار میزبانی مجالس عزای احیای کننده دین است؟

 

بر خلاف آن ضرب المثل معروف، چراغی که به مسجد رواست به خانه روا نیست.

این ایام و لیالی باید علاوه بر مصایب کربلا، بر مهجوریت مساجد هم گریست!!....

 


  
نویسنده : منصوره خوش نیت ; ساعت ۸:٤۸ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۳/۸/٩
تگ ها :