یک قطره از هزاران

یک قطره ام و گاه چنان موج می زنم/ در خود، که ناگزیری دریا ببیـنی ام

شیار 143

 

بسم الله الرحمن الرحیم


 

اتفاق خوبی که کمتر می بینیم ولی شیار 143 آن را دارد: فضای روستا با آدمهای ساده و صمیمی. کسانی که شاید مهمترین نقشها را در حوادث و وقایع کشور، دارند اما به ندرت دیده میشوند. مخصوصاً در فیلمهای این سالهای اخیر که پا را فراتر از محدوده آپارتمان نشینی و پایتخت زیستی، نمی گذارند. فیلم تصویرگر بخشی از نقش اجتماعی ـ انقلابی کسانی است که امام خمینی رحمه الله همواره تأکیید و توجه فراوان نسبت به آنها داشتند، حضور مستضعفان و پابرهنگان، در مسیر ساختن انقلاب. حضور ساده دلانی که مدرنیته سعی در نابودی و تحقیر آنها دارد ولی همانها هستند که در کمال بی ادعایی و در نهایت صداقت و خلوص، پاسدار ارزشهای دینی و ملی این سرزمینند. شیار 143، جدای از محتوایی که دارد، هم، به خوبی این فضا را ترسیم کرده است. به تبع همین مسأله بازیهای بازیگران هم شکلی متفاوت به خود گرفته، شکلی بسیار متفاوت از اغلب نمونه های روز که بیشتر نمایشی از شبه مانکنی است تا بازیگری. 

 


  
نویسنده : منصوره خوش نیت ; ساعت ۱۱:٤۳ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۳/٩/۱٢
تگ ها :