یک قطره از هزاران

یک قطره ام و گاه چنان موج می زنم/ در خود، که ناگزیری دریا ببیـنی ام

جهان

 

جهان واژه دُرُشتی است

سنگین است، صبوری میخواهد،

اما همین جهان

به خاطرِ من باز

رو به روشنایی... آغوش خواهد گشود

ما به اقلیمی آسوده خواهیم رفت

و رؤیاهای خویش را از خوابِ ناممکنِ گریه باز خواهیم گرفت.

 

سید علی صالحی

 

  
نویسنده : منصوره خوش نیت ; ساعت ۱٢:۳٠ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٦/٥/٢٥
تگ ها :