مرگ بر...

 

بسم الله الرحمن الرحیم


چرا مرگ بر...؟

 

 

در پاسخ به این سؤال که کجای قرآن گفته می توانید نسبت به "کسانی" بگویید مرگ بر ایشان:


1. این پرسش اساساً‌ درست نیست. قرآن کتاب آسمانی و منبع دستورات دینی مسلمانان است اما مطالب موجود در آن کلّی است و قرار نیست همه ی جزئیات در قرآن باشد. در اینصورت شما بگویید کجای قرآن کیفیت نماز خواندن را نوشته؟ کجای قرآن گفته نماز صبح دو رکعت است؟ کجای قرآن گفته نماز چند تشهد دارد؟ و امثال آن.


2ـ در کنار قرآن کریم باید به سنّت پیامبر اکرم و ائمه معصومین سلام الله علیهم اجمعین، در رفتار و گفتارشان رجوع کنیم تا همه بایدها و نبایدهای زندگی به سبک دینی اسلامی را فرا بگیریم.

به علاوه روش و منش علماء و بزرگان دینی نیز می تواند برای ما الگوی مناسبی باشد زیرا توافق فقها بر انجام دادن یا ندادن یک عمل برای عموم مردم، حجت است. بسیار بعید به نظر می رسد فردی که بیش از پنجاه سال از عمر و جوانی خود را صرف تعلیم امور و مسائل دینی کرده است به سادگی و از روی هوای نفس و میل دنیایی، آخرت خود را به دنیا بفروشد و بی دلیل و حجت شرعی، عملی را انجام دهد؛ مثلاً برای رسیدن به اهداف سیاسی! به ویژه زمانیکه تمام یا اغلب فقها بر امری توافق داشته باشند این موضوع آشکارتر است.

ضمناً سیره و منش عموم مسلمین نیز در بسیاری از موارد، ملاک ارزشگذاری محسوب می شود و نوعی از حجت شرعی به حساب می آید؛ البته جایی که خلاف اصل قرآن و سنت معصومین علیهم السلام و خلاف عقل نباشد.


3ـ از تمامی آیات برائت که نسبت به دشمنان خدا و دین (از جمله کافران، منافقان و فاسدین) هست، می توان استفاده کرد و از دشمنان بیزاری جست.

اعلام بیزاری نیز چند مرحله دارد:  

الف – نفرت قلبی

ب – ابراز زبانی

ج – مقابله رفتاری و عملی به شکل نرم

د – مقابله از طریق نظامی و جهاد


4ـ خدواند متعال همچنانی که صفات رحمانیه دارد،‌ صفات غضبیه نیز دارد. هم او که ودود و لطیف و غفور و رحیم و کریم و... است،‌ هم او شدید العقاب و سریع الحساب، نیز هست.

سیره پیامبر اکرم و ائمه معصومین سلام الله علیهم اجمعین نیز همین است.

«مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللهِ وَ الَّذینَ مَعَهُ اَشَدّاءُ عَلَی الْکُفّارِ رُحَماءُ‌ بَیْنَهُم؛ محمد پیامیر خدا و کسانی که با او هستند، بر کافران سختگیرند و با یکدیگر مهربان» (سوره مبارکه فتح، آیه 29)

ما اگر مسلمان هستیم و مؤمن و آرزو داریم جزء کسانی قرار بگیریم که با پیامبر محسوب می شوند، لازم است این دو ویژگیِ شدّت با کفار و رحمت با مسلمین را به همراه یکدیگر داشته باشیم. اسلام دین انذار و تبشیر توأمان است.


5ـ اما آیاتی که صراحت در معنای مورد بحث (مرگ بر...) دارند:

«قُتِلَ الاِنْسانُ ما اَکْفَرَه؛ مرگ بر انسان چقدر کفرپیشه (ناسپاس) است». (سوره مبارکه عبس، آیه 17)

وقتی خدواند متعال انسان را به خاطر کفرش، اینچنین صریح و کوبنده مورد خطاب قرار می دهد، آیا انسان نمی تواند چنین عبارتی را درباره دشمنان به کار ببرد؟

«اِنَّ الَّذینَ یُؤْذونَ اللهَ وَ رَسولَهُ لَعَنَهُمُ اللهُ فِی الدُّنْیا وَ الآخِرَةِ وَ اَعَدَّ لَهُمْ عَذاباً مُهیناً؛ هر آینه کسانی را که خدا و پیامبرش را آزار می دهند، خدا در دنیا و آخرت لعنت کرده و برایشان عذابی خوارکننده مهیا کرده است». (سوره مبارکه احزاب، آیه 57)

چه آزاری نسبت به خدا و پیامبرش بالاتر از کفر، نفاق، سرپیچی از ولایت معصوم و به تبع آن ولایت فقیه که در امتداد یکدیگر هستند؟ چه آزاری نسبت به خدا و پیامبرش بالاتر از تعدّی و تجاوز به امّت اسلامی؟ آیا خشونت، آدم کشی، دسیسه چینی، توطئه گری، اهانت، تهاجم نظامی و اقتصادی و فرهنگی و... علیه جوامع اسلامی، آزار به خدا و پیامبر نیست؟

وقتی خداوند متعال برای چنین افرادی عذاب خوار کننده در دنیا و آخرت را فراهم کرده و آنها را لعنت می کند، ما چرا دایه ی مهربان تر از مادر باشیم؟ آیا ممکن و شایسته است مهر و بخشش ما به دشمنان،  بیشتر از رحمت الهی باشد که خالق و رازق آنهاست؟

ظلم و جنایات آمریکا و اسرائیل و متحدانشان و منافقین پناهنده به دامانشان را می بینید، کشتار سرخپوستان و بومیان آمریکای شمالی،‌ به بردگی کشیدن سیاهپوستان آفریقایی،‌ غارت منابع مالی کشورهایی مثل هند، بمباران اتمی هیروشیما، اشغال وحشیانه سرزمین فلسطین که برای تمامی اهل ادیان ابراهیمی مقدس است،‌ به راه انداختن جنگ های ویتنام و بوسنی و افغانستان و عراق و سوریه، کشتار مسلمانان میانمار و آفریقا،‌ترور مسؤلین کشوری و مردم عادی در ایران،‌ انفجارهای کشورهای پاکستان و افغانستان و عراق و لبنان، جنگ هشت ساله تحمیلی علیه ایران، استفاده از بمب شیمیایی در جنگ علیه ایران،‌ به فساد و تباهی کشاندن تمام مردم دنیا و... و... تفرقه افکنی بین مسلمین و... ؛ اگر اینها را ناسپاسی و کفر در برابر خداوند متعال که خالق و مالک بشریت و مسلمین است، می دانید،‌ پس به قرآن عمل کنید.

«لا یُحِبُّ اللهُ الْجَهْرَ بِالسوءِ مِنَ الْقَوْلِ اِلّا مَن ظُلِمَ؛ خداوند ناسزاگویی و بدگویی را دوست ندارد مگر از کسی که ظلمی به او رفته باشد». (سوره مبارکه نساء، آیه 148)

«بَراءَةٌ مِنَ اللهِ وَ رَسولِهِ اِلَی الَّذینَ عاهَدتُّم مِنَ الْمُشَرِکین؛ این اعلام بیزاری خدا و رسولش است نسبت به مشرکانی که با آنان معاهده دارید». (سوره مبارکه توبه، آیه 1)

«قاتَلَهُمُ اللهُ اَنّی یُؤفکونَ؛ خدا آنان را بکشد، چگونه از حق بازگردانده می شوند؟». (سوره مبارکه توبه، آیه 30)

در بیان عداوت کلام خدا با مشرکین و کافرین و منافقین و مفسدین همین بس که سوره ای به همین نام در کتاب آسمانی موجود است و آن تنها سوره ای است که «بسم الله الرحمن الرحیم» ندارد.


والعاقبة للمتقین

/ 1 نظر / 15 بازدید
شاهد

ممنون خیلی زیبا و خوب توضیح دادید چیزی که من به ذهنم رسید در بسیاری از آیات لحن قران حالت نفرین را هم دارد مثل تبت یدا ابی لهب یا در سوره ی منافقون داریم خدا لعنت کند منافقان را پایدار و پیروز باشید[گل][گل][گل]